بوعلی سینا

حکیم ابوعلی سینا فیلسوف وحکیم وحقوقدان وشاعر بزرگ ایران 

 

 ابوعلی  حسین بن عبدالله بن سینا مشهوربه ابن سینا درسال ۳۵۹هجری شمسی  روستای افشانه نزدیک بخارا متولد شد. زبان مادری اش فارسی و پدرش از صاحب منصبان در حکومت سامانی بودو  وی را به مدرسه بخارا فرستاد در آنجا به خوبی تحصیل کند. پدر و برادر ابن سینا مجذوب تبلیغات اسماعیلیه شده بودند، اما ابن سینا از آن دو تبعیت نکرد. وی حافظه و هوشی خارق العاده داشت. به طوری که در ۱۴ سالگی از معلمان خود پیشی گرفت.  او علم منطق را به استادش ناتیلی آموخت. او کسی را نداشت که از وی علوم طبیعی یا داروسازی را فرا بگیرد و پزشکان مشهور از دستورالعملهای او تبعیت می‌کردند. البته وی در فراگیری علم ماوراءالطبیعه ارسطو دچار مشکل شد که تنها به کمک تفسیر فارابی توانست آن را بفهمد. او امیر خراسان را از یک بیماری سخت نجات داد. امیر خراسان در ازای این کار اجازه داد که ابن سینا از کتابخانه باشکوه مخصوص شاهزادگان سامانی استفاده کند. در سن ۱۸ سالگی، ابن سینا بر تمام علومی که بعدها شناخته شدند، تسلط یافت. پیشرفتهای بعدی وی، مرهون استدلالهای شخصی وی بود.وی ۴۵۰ جلد کتاب در رشته های مختلف علوم نوشته که شرح بیشتر در این مختصر نمی گنجد وبالاخره دردوم تیر ماه سال   ۴۱۸در همدان وفات یافته است . ممکن است دیدن نام حجت الحق ابوعلی سینا در میان شعرا برای بعضی از دوستداران فرهنگ وادب پارسی به گونه ای تعجب بر انگیز باشد لیکن اینطور نیست بلکه ایشان فیلسوفی است که علاوه بر طب و نجوم وسایر علوم زمان خود اشعار دلنشینی هم سروده  است

تابلوبسیارزیبا با مداد کنته داخل موزه کنار آرامگاه 

به گردون ابرش از رحمت بر آمد از دل ذریا             که دریا شد از آن صحراکه صحرا شد از آن دریا

زبان بگشود سوسن چون بشیر از مژده یوسف          زحسرت چشم نرگس همچنان یعقوب شد بینا

 علی   عالی  اعلاء    ولی  والی       والا                      وصی  سید بطحا ُ      به حکمش جمله مافیها

قوام جسم را جوهر زمانی روح را   رهبر                      کلام نیک پیغمبر        ولی ایزد               دانا

حدیثی خاطرم آمد که میفرمود پیغمبر                        به اصحابش  شب معراج سر لیله  « الاسرا «

به طاق آسمان چهارمین دیدم من از رحمت              هزاران مسجدی اندر درون     مسجد الا قصا 

به محرابی هزاران طاق   هر طاق   محرابی               به هر محراب صد منبر به هر منبر علی  پیدا

ز پیغمبر چوبشنیدند اصحاب این سخن گفتند            که دیشب با علی بودیم  جمله جمع در یکجا

تبسم کرد سلمان این سخن گفتا به پیغمبر               به غیر از خود ندیدم هیچکس را نزد آن  مولا

اباذر گفت با سلمان به روح پاک پیغمبر                      نشسته بودم اندر خدمتش در گوشه ای تنها

که نا گه جبرئیل اآمد سلام آورد بر احمد                     که ای مسند نشین بارگاه قرب           اوادنا 

اگر چه بر همه ظاهر شدم بر صورتی اما                     ولیکن ازهمه بگذشت  با ما بود         در بالا

عوام  به مردی بزرگ چون ابن سینا که چنین اشعار دل پذیزی  در مدح مولا  فرموده  تهمت کفر زدند 

چون بگوش ابن سینا رسید  چنین فرمود

 کفر چو منی گزاف و آسان نبود                  محکمتر از ایمان من     ایمان نبود

در دهر  جومن یکی و آنهم کافر ؟               پس در همه دهر یک مسلمان نبود

 در سر در ب ورودی آرامگاه (در ب پشت ساختمان ) این ابیات را نوشته اند که سروده خود اوست

از قعر گل سیاه تا       اوج زحل            کردم همه مشگلات گیتی را حل

بیرون جستم زبند هر مکر وحیل             هر بند گشوده شد مگر بند احل

 

آرامگاه شیخ الرئیس ابوعلی سینا در شهر همدان  ( زادگاه من که به آن افتخار میکنم )

سنگ مزار شریف حجت الحق ابوعلی سینا 

گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران  – همین

“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”