عماد خراسانی

 

تصویر  استاد عماد خراسانی

عمادالدین حسنی برقعی، معروف به عماد خراسانی درسال 1300درشهر توس متولد شداو از خاندان سادات و نسبش به احمد بن موسی مبرقع وامام محمد تقی جواد الائمه میرسد ونام اصلیش عمادالدین حسن برقعی بود  عماد در ۳ سالگی مادرش را از دست داد و در ۶ سالگی پدرش را و از آن پس تحت سرپرستی پدربزرگ و مادر بزرگ رشد کرد. عماد از ۹ سالگی با تشویق دایی خود، شعرخوانی و سرودن شعر را آغاز کرد. او در جوانی با تخلص «شاهین» یا «شاخص» شعر می‌گفت و سپس بنا به توصیه مرحوم فریدون مشیری  . تخلص عماد خراسانی را برگزید عماد یک بار ازدواج کرد اما همسرش هشت ماه بعد درگذشت. او از سال ۱۳۳۱ به تهران رفت. عماد خراسانی فرزندی نداشت و تا آخر عمر تنها زندگی کرد.شاعری بود غزل سرا و قصیده سرا واز دوستان نزدیک و صمیمی مهدی اخوان ثالث بشمار میرفت شعرای معاصرش متفق القول هستند که وی یکی از چهره های درخشان غزل معاصر ایران میباشد. غزل عماد حدیث نفس است واوشعر خود را باچنان قدرت ومهارتی آراسته که مخاطب را به درون شعر میکشاند وی پس از یک دورۀ بیماری در صبح روز شنبه 28بهمن ماه 1382 در سن ۸۲ سالگی در تهران درگذشت و پیکرش به مشهد برده شد و پس از طواف در حرم مطهر حضرت رضا (ع) به توس منتقل ودر مقبره الشعرای  توس در کنار مقبره فردوسی دفن شد

غزلی از آن شاعر بزرگ

دوستت دارم و دانم كه تويي دشمن جانم                 ز چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم غمم  اين است كه چون ماه نو انگشت نمايي       ورنه غم نيست كه در عشق تو رسواي جها نم
دم به دم حلقه اين دام شود تنگتر و من                         دست و پايي نزنم خود ز كمندت نرهانم
سرپر شور مرا نه شبي اي دوست به دامان                            تو شوي فتنه ساز دلم و سوز نهانم
ساز بشكسته ام و طائر پر بسته نگارا                    عجبي نيست كه اين گونه غم افزاست فغانم
نكته عشق ز من پرس به يك بوسه كه داني               پير اين دير جهان مست كنم گر چه جوانم
گر ببيني تو هم آن چهره به روزم بنشيني                  نيم شب مست چو بر تخت خيالت بنشانم
كه تو را ديد كه در حسرت ديدار دگر نيست              آري آنجا كه عيان است چه حاجت به بيانم؟

اینهم شاخه گلی دیگر از استاد عماد

 

گر چه مستیم و خرابیم چو شبهای دگر                    باز کن ساقی مجلس سر ِ مینای دگر
امشبی را که در آنیم غنیمت شمریم                        شاید ای جان نرسیدیم به فردای دگر
مست مستم ، مشکن قدر خود ای پنجه غم          من به میخانه‌ام امشب تو برو جای دگر
چه به میخانه چه محراب حرامم باشد                    گر به‌جز عشق توام هست تمنای دگر
تا روم از پی یار دگری می باید                                   جز دل من دلی وجز تو دلارای دگر
نشینده است گلی بوی تو ای غنچه ناز                       بوده ام ورنه بسی همدم گلهای دگر
تو سیه چشم چو آئی به تماشای چمن                        نگذاری به ‌کسی چشم تماشای دگر
باده پیش آر که رفتند از این مکتب راز                             اوستادان و فزودند معمای دگر
این قفس را نبود روزنی ای مرغ پریش                         آرزو ساخته بستان طرب زای دگر
گر بهشتی است رخ تست نگارا که در آن                می توان کرد به هر لحظه تماشای دگر
از تو زیبا صنم اینقدر جفا زیبا نیست                         گیرم این دل نتوان داد به ‌زیبای دگر
می‌ فروشان همه دانند عمادا که بود                          عاشقان را حرم و دیر و کلیسای دگر

            

آرامگاه استاد عماد خراسانی در مقبره الشعرای خراسان درشهرتوس

ودر جوار آرامگاه حکیم فردوسی توسی

گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران  – همین

“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”