مفتون همدانی

سید میر آقا کبریائی (مفتون )

سید میر آقا کبریائی :  از شاعران وعارفان قرن چهاردهم است.تولد وی سال ۱۲۶۸هجری شمسی در همدان بوده ودرسال۱۳۳۴ هجری شمسی درزادگاه  خود بدرود حیات گفته و در جلوی صحن عارف بلند آوازه ایران بابا طاهر عریان به خاک سپرده شده ومقبره ایشان زیارتگاه اهل دل است . سیدمیرآقا کبریائی  در سرودن شعر از سرآمدان معاصر بود .  از اودیوانی حجیم به نام دیوان مفتون به یادگار مانده است که استاد سعید نفیسی  مقدمه ای بر آن نوشته اند. عشق سرشار و علاقه مفرط وی به ورزش باستانی و جسم نیرومند ش  باعث شد که در عنفوان جوانی در ردیف پهلوانان نامی این رشته قرار گیرد. مفتون شیفته ورزش بود و ورزشکاران بسیار را تربیت کرد. او طبع شعر خود را در این زمینه نیز آزموده است و شاید تنها شاعری است که در اشعارش فنون و اصطلاحات ورزش باستانی و کشتی را که بالغ بر شصت فن است نام برده و در ترجیع بندی بالغ بر ۲۶ بند گنجانده است. اوخود را چنین توصیف کرده است

مفتون تو سعدی همدانی و پیش ازاین

این ملک جون تو شاعر شیرین سخن نداشت

شعری از مفتون در مدح حضرت علی علیه السلام

ز لیلایی شنیدم یا     علی گفت

به مجنونی رسیدم یا علی گفت

مگر این وادی دارالجنون است

                                                      که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز میکرد

                                                   به گوش غنچه آندم یا علی گفت

خمیر خاک آدم چون سرشتند

                                                  چو بر میخاست آدم یا علی گفت

مسیحا هم دم از اعجاز  میزد

                                                  زبس بیچاره مریم  یا علی گفت

مگر خیبر زجایش کنده میشد

                                                یقین آنجا علی هم  یا علی گفت

علی را ضربتی کاری  نمیشد

                                              گما نم ابن ملجم    یا  علی گفت

دلا باید که هردم یا علی گفت

                                            نه هر دم بل دمادم   یا علی گفت

که در روز ازل   قا لوبلا را

                                           هر آنچه بود عا لم   یا علی گفت

محمد در شب معراج بشنید

                                         ندایی آمد آنهم       یا علی گفت

پیمبر در عروج از آسما نها

                                          بقصد قرب اعظم   یا علی گفت

به هنگام فرو رفتن به طوفان

                                          نبی الله اکرم          یا علی گفت

به هنگام فکندن    داخل نار

                                          خلیل الله اعظم       یا علی گفت

عصا دردست موسی اژدها شد

                                          کلیم آنجا مسلم        یا علی گفت

کجا مرده به آدم زنده   میشد

                                       یقین عیسی بن مریم یا علی گفت

علی در خم به دوش آن پیمبر

                                       قدم بنهاد و آندم      یا علی گفت

آه از دمی که حقه وافور ماشکست

                                     کروبیان به عرش گزیدند پشت دست

آدم کشید یک دو سه بستی چو دربهشت

                              شد توبه اش قبول زعصیان خویش رست

نوح نبی اگر دوسه بستی نمی کشید

                                  برکشتی نجات ،    زطوفان نمی گذشت

زردشت داشت نام ونشان از پیمبران

                                   زیرا که داشت آتش وافور روی دست

چوب صلیب به دسته وافوراگر نبود

                               عیسی بر آن زجرخ جهارم نمی گذشت

احمد کشید یک دوسه بستی به عرش رفت

                           با دست دوست در شب معراج عهد بست

در جنگ بدر یک دوسه بستی علی کشید

                         آن شد سبب که پشت همه کافران شکست

در کربلا حسین علی داد نشئه داد

                             چسباندوهی کشید وبزد بست روی بست

مقصود جذبه احدیت بود ازاین

                         مفتون نه این عصاره مفلوک زشت وپست

صحن ایوان آرامگاه بابا طاهر مقبره استاد مفتون همدانی

عکس از محمد نفیسی

گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران  – همین

“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”

شفیعی کد کنی

استاددکتر شفیعی کدکنی

استاد دکتر شفیعی کد کنی   “م – سرشک”
دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی در سال ۱۳۱۸ در کدکن از روستاهای قدیمی بین نیشابور و تربت حیدریه به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و دوره متوسطه را در مشهد گذراند و از آن پس وارد دانشکده ادبیات دانشگاه مشهد شد و به تحصیل پرداخت و لیسانس خود را در این رشته دریافت کرد. همزمان با تحصیلات متوسطه و دانشگاهی در حوزه علمیه مشهد به تحصیل علوم ادبی و عربی پرداخت و ادبیات عرب را  نزد اساتید معظم این حوزه فراگرفت.او در زمانی که در مشهد به تحصیل اشتغال داشت از اعضای موثر و فعال انجمنهای ادبی به شمار می رفت و از همان آغاز نوجوانی آثارش در مطبوعات خراسان با نام مستعار ش “م سرشک “به چاپ می رسید.
در سالهای بعد از 1332 با همکاری تنی چند از جوانان شاعر و اهل ادب انجمن ادبی تشکیل دادند که بیشتر طرفداران شعرنو و ادبیات داستانی و ترجمه ادبیات فرنگی بودند که زنده یاد دکتر علی شریعتی نیز از جمله اعضای آن انجمن بودند.
شفیعی پس از عزیمت به تهران در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران دوره فوق لیسانس خود را گذراند و سپس دوره دکترای زبان و ادبیات عرب را نیز پشت سر گذاشت.
استاد  مدتی در بنیاد فرهنگ ایران و کتابخانه مجلس سنا به کار اشتغال ورزید و سپس به عنوان استاد دانشکده ادبیات تهران در رشته سبک شناسی و نقد ادبی به کار مشغول شد.
دکتر شفیعی همچنین مدتی را بنا به دعوت دانشگاههای آکسفورد انگلستان و پرینستون آمریکا و ژاپن  به عنوان استاد به تدریس و تحقیق گذرانید.
ایشان چهره ای شاخص  و متبحر درادبیات معاصر کشور و از محققین بزرگ و مفاخر ملی به شمار می‌رود که در نقد شعر و ادب فارسی صاحب نظر است و در شعر و شاعری نیز ید طولائی دارد و صاحب سبک و شیوه خاصی است که او را به عنوان شاعری پیشرو می‌شناسند.
از ویژگی‌های شخصیتی دکتر شفیعی این است که وی در محافل ادبی به ندرت ظاهر می‌شود و بیشتر در انزوای اهل ادب به سر می‌برد.

استاد از  ‌جوانی ‌به ‌شعر و شاعری ‌پرداخت و ‌نام مستعار ‌(م‌. سرشک‌) را برگزید و طی ‌آشنایی ‌با ‌نیما یوشیج سبک‌ شعر نو را انتخاب ‌کرد.م. سرشک شاعری را با غزل آغاز کرد و در سال ۱۳۴۴ با انتشار کتاب «زمزمه‌ها» و بعدها در مجموعه‌های دیگر توانایی خود را در سرودن غزل و قالب‌های دیگر به خوبی نشان داد.

زمزمه‌ها در حال و هوای سبک هندی سروده شده و تعلق خاطر شاعر به شاعران خراسانی را می‌رساند. ‌دفتر شعر «در کوچه ‌باغ‌های ‌نیشابور» که در سال‌۱۳۵۰ منتشر شد، وی را به ‌اوج‌ شهرت ‌رساند.(هزاره ‌دوم‌ آهوی‌ کوهی) یکی ‌از ناب‌ترین ‌سروده های  م‌. سرشک ‌است ‌و ‌در زمره‌ ماندگارترین ‌اشعار معاصر فارسی‌قلمداد شده ‌است‌.

دکتر شفیعی‌کد کنی‌ به‌ سنت‌های ‌ادبی‌ ایران ‌و اسلام‌ دلبستگی ‌ویژه دارد و این‌ رایحه ‌فرهیختگی ‌را در سروده های  خود به ‌بهترین‌ نحو منعکس‌کرده‌ است.ضمناطبیعت ‌و محیط طبیعی ‌استان‌ خراسان ‌را در اشعار خود آشکار کرده‌ و خواننده ‌را با آمیزه‌ای ‌از خاطرات ‌تاریخی ‌خود و طبیعت‌ عبوس‌ خراسان‌ آشنا می‌سازد. اشعار دکتر کدکنی ‌غالبا رنگ ‌اجتماعی ‌دارد و اوضاع‌ جامعه‌ ایران ‌در دهه‌های‌ چهل ‌و پنجاه ‌شمسی ‌در شعر او به ‌صورت‌تصاویر، رمزها و کنایه‌ها جلوه‌گراست.

او در عرصه تالیف و تصحیح و ترجمه و نقد و تحقیق، بی هیچ تردیدی، چهره‌ای ممتاز در ادبیات ایران است.کتاب‌های «صور خیال در شعر فارسی»، «موسیقی شعر»، «اسرار التوحید» و ده‌ها کتاب و مقاله دیگر وی امروزه، در زمره آثار مرجع به شمار می‌روند.

 

شعر سفر به خیر؛ از مجموعه در کوچه باغ‌های نیشابور:

«به کجا چنین شتابان؟»

گون از نسیم پرسید

«دل من گرفته زاین جا

هوس سفر نداری

زغبار این بیابان؟»

«همه آرزویم اما

چه کنم که بسته پایم»

«به کجا چنین شتابان؟»

«به هر آن کجا که باشد، به جز این سرا، سرایم»
«سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی،

به شکوفه ها، به باران،
برسان سلام ما را».

استاد شعر نیویورک را موقعی سرود که آمریکا در ایران کیا وبیائی داشت یعنی قبل از انقلاب اسلامی ایران

نیویورک

او می مکد طراوت گل ها و بوته های افریقا را
او می مکند تمام شهد گلهای آسیا را
شهری که مثل لانه ی زنبور انگبین
تا آسمان کشیده
و شهد آن دلار
یک روز
در هرم آفتاب کدامین تموز
موم تو آب خواهد گردید
ای روسپی عجوز ؟

 

منصور حلاج

در آینه دوباره نمایان شد
با ابر گیسوانش در باد
باز آن سرود سرخ اناالحق
ورد زبان اوست
تو در نماز عشق چه خواندی ؟
که سالهاست
بالای دار رفتی و این شحنه های پیر
از مرده ات هنوز
پرهیز می کنند
نام تو را به رمز
رندان سینهچاک نشابور
در لحظه های مستی
مستی و راستی
آهسته زیر لب
تکرار می کنند
وقتی تو
روی چوبه ی دارت
خموش و مات
بودی
ما
انبوه کرکسان تماشا
با شحنه های مامور
مامورهای معذور
همسان و همسکوت ماندیم
خاکستر تو را
باد سحرگهان
هر جا که برد
مردی ز خاک رویید
در کوچه باغ های نشابور
مستان نیم شب به ترنم
آوازهای سرخ تو را باز
ترجیع وار
زمزمه کردند
نامت هنوز ورد زبان هاست
 چه مفهوم عمیقی را القا میکند در این شعر که اکثریت خاموش در برابرظلم را تختئه میکند مثل اکثریت خاموش در مورد واقعه عاشورا وچقدر شور میآفریند درباره امروز که مردم با همه توانشان در برابر ظلم ایستاده اند وآحاد جامعه هریک آرش کمانگیرند

 بعضی از آثار دکتر شفیعی گد گنی در زیر آمده است .

  • زمزمه‌ها، شب خوانی، از زبان برگ، در کوچه باغ‌های نشابور، از بودن و سرودن، مثل درخت در شب باران، بوی جوی مولیان، صور خیال در شعر فارسی، موسیقی شعر، ادوار شعر فارسی، شعر معاصر عرب، گزیده غزلیات شمس، حزین لاهیجی زندگی و زیباترین غزلهای او، شاعر آینه ها، بیدل و سبک هندی، اسرار التوحید از محمد بن منور، حالات و سخنان ابو سعید، ابو روح میهنی، مختار نامه، مجموعه رباعیات عطار، مرموزات اسدی در مرموزات داودی نجم الدین رازی، ترجمه تصوف اسلامی و رابطه انسان و خدا از نیکلسون ،مختار نامه، الهی نامه، مصیبت نامه، اسرار نامه و منطق الطیراز شیخ عطار، نقد و تحلیل شیخ محمود شبستری، خواجه عبدالله انصاری، ابوالحسن خرقانی، قلندریه در تاریخ و…

 برای این استاد فرهیخته وفرزانه طول عمر پر برکت آرزو دارم

 

آن صداها به کجا رفت
صداهای بلند
گریه ها قهقهه ها
آن امانت ها را
آسمان آیا پس خواهد داد ؟
پس چرا حافظ گفت؟
آسمان بار امانت نتوانست کشید
نعره های حلاج
بر سر چوبه ی دار
به کجا رفت کجا ؟
به کجا می رود آه
چهچهه گنجشک بر ساقه ی باد
آسمان آیا
این امانت ها را
باز پس خواهد داد ؟ 

نیویورک

شما عبارت “نیویورک شما عبارت “نیویور …” را انتخاب کرده اید ، جستجو در فرهنگ لغت برای یک کلمه انجام می شود و لطفا یک کلمه را فقط انتخاب نمائید.
او می مکد طراوت گل ها و بوته های افریقا را
او می مکند تمام شهد گلهای آسیا را
شهری که مثل لانه ی زنبور انگبین
تا آسمان کشیده
و شهد آن دلار
یک روز
در هرم آفتاب کدامین تموز
موم تو آب خواهد گردید
ای روسپی عجوز ؟

گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران  – همین

“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”

حسین نفیسی

شادروان استاد حسین نفیسی 

خداوند را شاکرم که به همت فرزندان ایشان واهتمام دوست  بزرگوار جناب آقای استاد عبدالجواد تقی نژاد که خود ادیبی فرزانه و عارفی وارسته هستند مانده اشعار استاد در دفتری بنام سروده های عرفانی حسین نفیسی  به زیور طبع آراسته و منتشر گردید وبرای جلوگیری از اطاله کلام آنچه دخترش خانم بدرالملوک نفیسی در مقدمه  دفتر شعرپدر آورده را تلخیص و  نقل میکنم .

حسین نفیسی ُ عاشقی دلسوخته و عارفی وارسته بود . او در سال ۱۳۰۲ شمسی درهمدان متولد شد و در سوم شهریور ماه ۱۳۶۳دعوت حق را لبیک گفت و به وصال محبوب رسید . وی فردی دقیق و منظم بود و از دوران کودکی به ادبیات و شعر علاقه زیادی داشت و دراین زمینه ازنبوغ و استعداد خدادادی برخوردار بوذ شعر سرودن را از جوانی آغاز کرد مطالعه آثار بزرگان ادب فارسی جزو برنامه همیشگی وی بود مطالعه زیاد و عشق و علاقه وی به اهل بیت علیهم السلام باعث سرودن اشعاری شد که از لحاظ قالب شعری و صنایع ادبی و فصاحت و بلاغت و مضامین دقیق و عمیق عرفانی در سطح والائی قراردارد از این رو در خلوت دل و اوقات خاص به یاری سخنان موزون آبی بر آتش درون می افشاند و با زبان شعرحدیث درد فراق با دلدار یگانه باز میگفت .

اضافه میکنم که ایشان اشعار و غزلیات زیادی داشتند که شخصا همه را از بین برده اند و فقط آنچه را در رثای اهل بیت علیهم السلام بوده باقی گذاشته اند ومن یکی از انها را بیاد دارم که ذیلا  نقل شده است که در زمان حیاتش انتشار یافته  مرحوم حسین نفیسی آدمی نکته سنج وادیبی فرزانه  بود  درزمان های گذشته مرحوم مهدی سهیلی مجری  برنامه مشاعره رادیو سئوال کرد که شاعر این بیت شعر کیست ؟ اگر کسی میداند اعلام کند

                نقش کرد م رخ زیبای تو در خانه دل

             خانه ویران شد و آن نقش بدیوار بماند

ایشان کتبا”پاسخ داد رحمت علیشاه قطب سلسله نعمت اللهی و فقط این یک بیت شعر را گفته است ومن برای آنکه نام شاعر گم نشود بیتی بر آن افزوده ام :

 گفت رحمتعلی آن پیر مدار توحید

که ازو این سخن اندر همه اعصار بماند

     نقش کردم رخ زیبای تو در خانه دل

 خانه ویران شد و آن نقش بدیوار بماند

ومرحوم مهدی سهیلی از ایشان بخاطر حسن سلیقه اش قدردانی کرد  .

نمیخواهم دراین مختصر وقت گرانمایه بازدید کننده رابگیرم وانشالله درموقع خودش از ایشان به تفصیل سخن خواهم گفت  اما واقعه ای دیگر مرحومه خانم سیمین بهبهانی از شعرای معاصر شعری دارد که مطلع آن اینست

یارب مرا یاری بده تا خوب آزارش کنم

گرچه جای مطلب اینجا نیست اما گفتنی را باید گفت دروبلاگی که اسم نمی برم دیدم نوشته فکرنکنید این شعر را یک دختر ۱۸ساله کفته بلکه یک پیر زن ۸۰ساله ……..  گفته باید عرض کنم که آن مرحومه این شعر را در۵۰سال قبل یعنی درسی سالگی سروده  وانوقت سن وسالش ۸۰سال نبوده باید حرمت قلم را نگهداشت وبا این الفاظ رکیک نباید ادبیات کشور را خراب کرد که گفته اند

   بزرگش نخوانند اهل خرد                  که نام بزرگان به زشتی برد

بهرحال این شعر در مجله  وزین چاپ شد وهفته بعد جوابیه آن توسط شادروان  نفیسی بشرح زیر درهمان مجله  و با عنوان دیوانگی برای دیوانگی  چاپ ومنتشرشد

هذا جنون للجنون خونست میشویم بخون

                                          وزنقش تنقیدم برون بدوا”خبردارت کنم

بر آنسرم ای تیره جانتا غرق انوارت کنم

                                وز لطف و نزهت چون جنان طبع جفابارت کنم

حواندم همه افکارتو درصفحه گفتارتو

                                تجدید در پندار تو     فرض است  اخبارت کنم

گفتی که رغم دلبرت  آرد رقیبش ساغرت

                                        ز آن باده بادا آذرت زان نشئه دوارت کنم

گفتی که چون پروانگانرقصی بربیگانگان

                                  آن به که چون دیوانگان درقیدومسمارت کنم

یارت اگرمن بودمی فارغ دمی نغنودمی

                                  دل بر بتی بخشودمی کز جلوه اش زارت کنم

یکتابتی شیرین سخن مه طلعتی سیمین ذقن

                                فرخ رخی موزون بدن کز حسرتش خوارت کنم

هم درحضورت هر زمان با مهوشانی مهربان

                                 می چیدمی بزمی عیان   تا خیره دیدارت کنم

بنشستمی دائم قرین بادلبرانی نازنین

                                  تا آنکه با طرزی نوین       هر لحظه آزارت کنم

وزگلستان شان هر دمی باانبساط و خرمی

                                   آنقدر گل میچیدمی       تا پای گل خارت کنم

پیوسته درهر انجمن میراندم ازجورت سخن

                                       چندانکه در حر محنچون شمع ازنارت کنم

اما نه چون دراین سرا یکتاپرستی خوشترآ

                                         آن به به ختم ماجرا  یک نکته در کارت  کنم

خواهی ززندان جنون  سازم روانت را برون

                                      گردم به مهرت رهنمون  وزقهر بیزارت کنم

بگذار آزار و جفا بگذر به گلزار صفا

                                  تاچون نفیسی در وفا   رهدان و رهوارت کنم

 اصولا استاد نفیسی علاقه شدیدی به تضمین اشعار داشت و میفرمود که پنجه در پنجه سعدی و حافظ انداختن واستعانت از اشعار آنها مرا به وجد میاورد ذیلا تضمینی از شهر همای رحمت استاد شهریاررا آورده ام

علی ای طلوع وحدت  طلعات کبریا   را

علی ای فروغ کثرت لمعات      اعتلا را

علی ای یگا نه آیت ملکات ذوالعلا  را

                                     علی ای همای رحمت  تو چه آیتی خدا را

                                      که بما سوی فکندی       همه سایه هما را

علی ای علی امجد علی ای خدای تمکین

 علی ای ظهور سر مد به ملا ئک  و نبیین

جلوات ذات ایزد   به هزار گونه آیین

                                    دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین

                                     به علی شناختم من  به خداقسم خدا را

چو خدا تمام هستی سوی نیستی کشاند

که وجود آفرینش به عدم     فرو نشاند

به مشیت حق از نو    علیش  بنا تواند

                                  به خدا که در دوعالم اثر      از فنا نماند

                                  چوعلی گرفته باشد سر چشمه ی بقا را

 علی ایکه روز مهرت  ملکوتیان به بخ بخ

علی ایکه شام قهرت جبروتیان به    آوخ

مترصدم به لطفت به حیات وموت وبرزخ

                               مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ

                                 به شرارقهر سوزد      همه جان ماسوا را

علی آنکه لطف حق را دل پاک اوست مخزن

علی آنکه گاه جودش دو جهان کم از یک ارزن

دل بینوا چه گردی همه گرد      کوی وبرزن

                              برو ای گدای مسکین    در خانه علی زن

                                 که نگین پادشاهی دهد  از کرم  گدا را

زمکان دگر مزن دم هله ای زبان الکن

که ورای ملک امکان شه جان گزید مسکن

به ره حق از شهیدان گه انتزاع از تن

                       به جز از علی که گوید به پسرکه قاتل    من

                            چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا

سخنی شنیدی ای دل زمصائب ونوائب

نظری به کربلا کن که     بود پر از کرائب

بشنو زراد مردان بشروط آن مصائب

                               به جزاز علی که آرد پسری   ابوالعجائب

                                     که علم کند به عالم شهدای کربلا را

به شعاع نور عرفان بنگر به دور دوران

که به جز علی عمران زنخست تا به پایان

دگری کجاست قادر که کند وفا به پیمان

                                 چو بدوست عهد بندد ز میان پاکبازان

                             چو علی که میتواند که به سر برد وفا را

علی آن که نی موثر  که اثر توانمش کفت

نه به فهم ووهم گنجد که خبر توانمش گفت

به جز آنکه گویمش حق چه دگر توانمش گفت

                      نه خدا توانمش خواند  نه بشر توانمش گفت

                                    متحیرم چه نامم  شه ملک لافتی را

علی آن ولی ذوالید به همه اساس خلقت

علی آن وصی احمد به تمام      ملک و ملت

ز فراق آستانش من و فقر و کنج عزلت

                            زدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت

                                           که زکوی او غباری بمن آر توتیا را

علی ایکه جنت آمد گل مهر جانفزایت

علی ایکه دوزخ آمد پل قهر جان گزایت

من اعرج ار چه دورم زسرای حق نماید

                                      به امید آنکه شاید برست به خاک پایت

                                     چه پیام ها که دارم همه سوز دل صبارا

علی ایکه داده یزدان  به کفت زمام امکان

علی ای قضا مطیعت قدرت به تحت فرمان

علی ای به مستمندان همه دم مجیب و رحمان

                                چو توئی قضای گردان به دعای مستمندان

                                          که زجان ما بگردان  ره آفت قضا را

علی آن خدیو افخم که پس از خداست اعظم

علی آن امیر اکرم که زانبیاست        اقدم

من ومدح آن معظم به زبان گنگ وابکم

                                   چه زنم چو نای هر دم زنوای شوق او دم

                                       که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را

علی ایکه بر دو عالم تو مسلطی وشاهی

که ای که بر ضمائر همه واقف   و گواهی

به دو چشم و سینه ام بین شب وروز اشگ وآهی

                               همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی

                                              به پیام آشنائی  بنوازد این نوا را

دل مبتلای محرون سخنی شنو مجرب

پی دفع غم نه حاجت به کسان بروز     مطلب

ره چاره چون نفیسی زعلی طلب مرتب

                                 زنوای مرغ یا حق بشنو که در          دل شب

                                  غم دل بدوست گفتن چه خوشست شهریارا

  او دارای نفس مطمئنه بود وخود بر آن آگاهی داشت  چه خواسته بود که بر برسنگ مزار او بنویسند :

 آرزو دارد نفیسی رحمت حق زان سپس                                                                                         با ولای مصطفی وآل او رفتن بخاک

صبح محشر نیز درآن اضطراب وتاب عام

                                        ماو آرامش بلطف چهارده معصوم پاک

گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران  – همین

“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”